1. Brhajjaabaala Upanishad

[SKIPPED page 1 - repeated NVIDIA JSON error]

१११०

अग्नेवीर्यंविदं प्राहुस्त्रद्रीयं भस्म यत्तत् । यश्शेतं भस्मसाद्दाव् ज्ञात्वाभिषिच्यति भस्मनम् । अग्निरित्यादिभिर्मन्त्रैर्देग्धपः स उच्यते ॥ १९॥ अग्नेवीर्यं च तद्भस्म सोमेनाआवितं पुनः । अयोगयुक्तया प्रकृतेधिकाराय कल्पते ॥१२॥ योगयुक्तया तु तद्भस्म ज्ञातव्यमानं समन्ततः । शाकेनामृतवर्षण हुधिकारात्रिवर्तते ॥१३॥ अन्तो मृत्योः्ज्ञायेत्यमृतमृताआवनं सताम् । शिवशक्त्यमृतस्पर्शे लब्ध एव कृतो मृतिः ॥१४॥ यो वेद गेहिनं गृह्णी पावनं च तथाोदितं । अग्नीद्रोमपुटं कृत्वा न स भूतोभिजायते ॥१५॥ शिवाग्निना तंञु दग्ध्वा शक्तिसोमामृतं यः । जपयेद्योगमर्गेण सौडमृतत्वाय कल्पते स्मृतमृतवाय कल्पत इति ॥१६॥

२

दितीयं ब्राह्मणम् ॥२॥ अथ भस्मणः कालाग्निरुद्रं विभूत्योगमन्त्रूर्हीति होवाच विकटाजमुन्त्तान् महाखलान् मलिनामशिवादिचिह्नान्वितान् । पुनर्धेनुं कुशाआलं वत्सहीनमाशान्तमदुष्टदोहिरनीं निरिन्द्रियान् जगदत्रुणान् केशचेलास्थिभक्षणीं सन्भिनीं नवप्रसूतान् रोगार्तान् गां विहाय । प्रशस्तगोमयमाहेरदोमयं स्वर्गं प्राहुं शुभे स्थाने वा पतितमपरिलक्ष्यात् ऊर्ध्वं मर्दयेद्द्वयेन गोमयग्रहणं कपिला । वा धेनुना वा अलाभे तद्न्यया गां स्त्याहविष्यजतेत् कपिलागोरभस्मोकं लब्ध्वं गोभस्म नो चेदन्यगोक्षारं यत्र क्रापि स्थितं च यत्तनं हि धारये संकारसहितं धारयं । तत्क्षेत्तं शोक भवन्ति । विदाआशक्ति: समस्तानां शक्तिरिलत्यमिधीते । गुनत्रयाश्रया विद्या सा विद्या च तदाश्रया ॥१॥ गुनत्रयामिदं धेनुविद्याभूतोर्मय शुभं । मूत्रं चोपनिपातेभ्यं कुयांडस्म ततः परम् ॥ वत्सस्तु स्मृतयधास्य तत्वशभूतं तु गोमयं । आगाव इति मन्त्रेण धेनुं तत्नाभिमन्त्रयेत् ॥३॥ गावो भग गावो इति प्राश्रयेततर्पणं जलम् । उपोष्य च चतुर्दश्योः शुभे कृष्णेडधवा व्रते ॥४॥ परयुः प्रातरुत्थ्य शुचिभूत्या समाहितः । कृतस्नानो धौतवस्त्रः पयोधे च सुजेछ गाम् ॥५॥ उत्थाप्य गां प्रयत्नेन गायत्या मूत्रमाहरेत् । सौवर्णे राजते ताम्रे धारयेमृन्मये घटे ॥६॥ पोशकरेडथ पलाशे वा पात्रे गोशृंङ्ग एव वा । आर्द्रीत हि गोमूत्रेण गन्भूदारोति गोमयं ॥७॥ अभुमिपतं गुढीयाात्पात्रे पूर्वोक्ते गृही । गोमयं शोधयेद्विद्यानश्रीमें भजतुमन्न्रत ॥५॥ अलक्ष्मीर्म इति मन्त्रेण गोमयं धान्यवर्ज्जितं । सन्त्यांसिंचामि मन्त्रेण गोमये क्षिपेत् ॥९॥ पड्वानां त्वति मन्त्रेण पिण्डानां च चतुर्देश । कुयांडसंग्रोध्य किरर्णैः सौरकैरहरेतत ॥१०॥ निदध्यादध पुव्ङ्कापात्रे गोमयपिण्डकान् । स्वगुह्योक्तविधानेन प्रतिष्ठाप्याग्निमीजयेत ॥११॥ पिण्डाढ़ निक्षिपेतत्र आद्यन्तं प्रणवेन तु । षडक्षरस्य सूक्तस्य व्याकृतस्य तथाक्षरैः ॥१२॥ स्वाहान्ते जुहुयातत्र वर्णदेवाय पिण्डकान् । आधारावाज्योम्गानं च प्रक्षिपेद्गृहीताः सुधीः ॥१३॥ ततो निधनपतये त्योविशश्जुहोति च । होतव्याः पड्वा ब्राह्मण नमो हिरण्यवायवे ॥१४॥ इति सर्वहुतिह्रुंचा वतुर्थ्यन्तेध मन्वके: । कर्त्सतयं कद्रद्राय यस्य वकूर्तीतित च ॥१५॥ एतेष जुहुयाद्दानानाझातत्रयं तथा । व्याहृत्यरथ हुत्वा च ततः स्विष्टकृत हुनेत ॥१६॥ होमशेषं तु निर्वर्त्य पूर्णपात्रोदकं तथा । पूर्णमसीति यजुषा जलेनान्येन वृंहयेत ॥१७॥ ब्राह्मण्येभ्वमृतमिति तज्जलं शिरसि क्षिपेत । प्राच्यामिति दिशां विदिक्रेदिक्षु तोयं विनिक्षिपेत ॥१५॥ ब्रह्माणं दिक्षणां दत्वा शान्त्यै पुलकमाहरेत । आहरिष्यामि देवाय सर्वेषां कर्मगुषुये ॥९॥ जातत्वदेसमेन त्वां पुलकेष्टादियाम्यंहेम । मन्त्रेणानेन तं वड्ढिं पुलकेष्टादयेतत ॥२०॥ त्रिदिनं ज्वलनस्थित्यै छादनं पुलके: स्मृतं । ब्राह्मण्याभोजयेद्र्क्षय स्वं भूयीत वागयत ॥२१॥ भस्माधिाकमभीप्सुतु अधिकं गोमयं हरेत । दिनत्रयेण यदिं वा एकस्मिन्नदवसेडधवा ॥२२॥ तत्तीये वा चतुर्थे वा प्रातः सात्वा सिताम्बरः । शुकयज़ोपवासी च शुकमाल्यामुलेपन ॥२३॥ शुकदान्तो भस्मदिग्भो मन्त्रेणानेन मन्त्रवित । ॐ तदब्रह्माहति चोचचार्य पोलकं भस्म सन्त्यजेत ॥२४॥ तत्र चावाहनमुस्नापचारांस्नु षोडश । कुयांड्राहुतिभिस्तैव ततोड्गिनमुपसंहरेत ॥२५॥ अग्निभस्मेति मन्त्रेण गुढीयाादस्म चौत्तरम । अग्निरित्यादिमन्रेण प्रमुख्य च ततः परम ॥२६॥ संयोज्य गन्धसल्लैः कपिलामृतकरण वा । चन्दनकुङ्कुमकाश्मीरमृगिआरं चन्दनं तथा ॥२७॥ अगरुत्रितयं चैव चूर्णयित्वा तु सूक्ष्मत । क्षिपेदस्मनि तच्चूर्णणमोमिति ब्राह्मणन्नत ॥२८॥ प्रणवेनाहुरद्विद्यान्वहतो वटकानाथ । अणोरणीयानिति हि मन्त्रेण च विचक्षण ॥२९॥ इत्यं भस्म सुसम्पाद्य शुक्मादय मन्त्रवित ।

३०

प्रणवेन विमृज्याथ सप्तप्रणवमन्त्रितम् । ईशानेऽति शिरोदेशे मुखं तत्पुरुषेण तु । उल्देशमघोरणं गुह्यं वामेन मन्त्रयेत् ॥

३१

सच्योजातेन वै पादान्सर्वांञ्छ प्रणवेन तु । तत उद्धूल्य सर्वाङ्गमापादतलमस्तकम् । आचाम्य वसनं धोतीं तत्स्थितप्रतिपादयेत् ॥

३२

पुनराचम्य कर्म स्वं कतुंमहसि सत्तम । अथ चतुर्विधं भस्म कल्पम् । प्रथममनुकल्प्यम् । द्वितीयमुपकल्प्यम् । उपपकल्प्यं तृतीयकम् । अकल्प्यं चतुर्थकम् ॥

३३

अग्निहोत्रं समुद्रुतं विरजानलजमनुकल्प्यम् । वने गृध्रं शाकृत्सङ्गृह्य कल्प्योक्तिविधिना कल्पतमुपकल्प्यं स्यात् । अरण्ये शुष्कगोमय चूर्णीकृत्य गोमूत्रे: पिण्डीकृत्य यथाकल्पं संस्कृतमुपोपकल्प्यम् । शिवालयस्थमकल्प्यं शतकल्प्यं च ॥

३४

इत्यं चतुर्विधं भस्म पापं निकृत्येनमोक्षं ददातीति भगवान्कालाग्निरुद्रः ॥ इति तुरीयेयं ब्राह्मणम् ॥

७

स्पृष्ट्वा तथाविधानन्याभस्मस्नानं समाचरेत् । देवाग्निगुरुवृद्धानां समीपेऽनत्ययादर्शने ॥

८

अशुद्धभूमौ मार्गे कुत्रानोद्धुलनं ब्रती । शस्त्रोत्स्नायेन मूलेन भस्मना मिश्रणं भवेत् ॥

९

योजितं चन्दनेनैव वारिणा भस्मसंयुतम् । चन्दनं समालिम्पेज्जानुदं चूर्णमेव तत् ॥

१०

मध्याह्नाहुतिमाग्नेयुक्तं तदनुर्वज्जयेत् । अथ भस्मुणडो भगवान्तं कालाग्निरुद्रं त्रिपुणड्रविधिं पञ्च्छ ॥

११

तत्प्रच्युतं क्षौकं भवन्ति । त्रिपुणड्रं कार्येत्प्रथाद्ब्रह्मविष्णुशिवात्मकम् । मध्याकुल्लिभिरादाय तिसृभिर्मूलमन्त्रतः ॥

१२

अनामामध्यमाङ्गुल्यष्टरथा स्यात्त्रिपुणड्रकम् । उद्धूलयेन्त्सु विप्र: क्षत्रियस्थाच्छिरोऽरोदनिम् ॥

१३

द्वादिङ्ग्रस्थानके चार्ध भोङ्क्रस्थानकडिप वा । अस्तस्थाने तथा चैव पञ्चस्थाने डिप योजयेत् ॥

१४

उत्तमाङ्गे ललाटे च कर्णयोनेत्रयोस्थथा । नासावकरे गले चैवं सद्योयमतः परम् ॥

१५

कूर्परे मणिबन्धे च हृदये पार्श्वयोर्द्वये: । नाभो गुदाद्वये चैवमुरो: स्कन्धग्म्बजानुनौ ॥

१६

जङ्घाद्वये च पादौ च द्वात्रिशत्स्थानमुत्तमम् । अष्टमूर्त्यष्टविधेशान्कपालान्वसुभिः सह ॥

१७

धरां ध्रुवं च सोमं कूर्पणखवानिलौनलः । प्रत्युप्रक्ष प्रभासङ्ग्य वरवोडष्टावतीरिता: ॥

१८

एतेषां नाममन्त्रेण त्रिपुणड्रान्थ्यरेयद्रुधः । विदध्यात्पीडनं चैव त्रिपुणड्रं तु समाहितः ॥

१९

शीर्षेक च ललाटे च कर्णे कण्ठेऽसकद्वये । कूर्परे मणिबन्धे च हृदये नाभिपार्श्वयोः ॥

२०

पृष्ठे चैकं प्रतिष्ठानं जपेतत्रिविधेवनता: । शिवं शक्तिं च सादाख्यमीशं विद्याश्यमेव च ॥

२१

वामादिनवशक्तीश्च एताः भोङ्क्रा देवनता: । नासत्यौ दस्मकैशव अश्विनौ दो समीरितो ॥

२२

अथवा मूर्ध्नेलकं च कर्णयो: । ऋषने तथा । बाहूद्रये च हृदये नाभ्यामूर्वङ्गे तथा ॥

२३

जानुद्रये च पद्यो: पुढ्भागे च भोङ्क्रश्र । शिवविष्णुद्रै: रुद्रैश्च विश्वेश्रै विष्णुरव च ॥

२४

श्रीधैव हृदयश्र तथा नाभौ प्रजापतिः । नागक्श्र नागकन्याश्र उभे च ऋषिकन्यकै ॥

२५

पादयोश्र समुद्राश्र तीर्था: पृष्ठेडपि च स्थिता: । एवं वा भोङ्क्रशस्थानमष्टानम्योचयेत ॥

२६

गुरुस्थानं ललाटे च कर्णद्रयमनन्तरम् । असयुग्मं च हृदयं नाभिरित्यष्टमं भवेत ॥

२७

ब्रह्मा च ऋषय: सप्त देवताश्र प्रकर्तिताः ।

[SKIPPED page 4 - repeated NVIDIA JSON error]

१

मृत्युज्जयेन मन्त्रेण मृतजन्ती तदाक्षिपत् । मन्त्रद्वायुस्स्तदा जडो व्यजननेन शुशुचिस्मते ॥

२

उदतिष्ठत्तदा जन्तुभस्मनोडस्य प्रभवात् । ततो वर्षशते पूर्णे ज्ञातिरेको ह्यमारयत् ॥

३

भस्मैव जीवयामास काष्यां पच् तदाभवन् । देवानपि तथाभूतान्मनुष्यामध्येतादृशं पुरा ॥

४

तस्मात्तु भस्मान् जन्तुं जीवयामि तदागधे । इत्येवमुक्तवा भगवान्धरीचः समजायत ॥

५

स्वरूपं च ततो गत्वा स्वमाश्रमपदं ययावति । इदानीनंस्तु भस्मानः सद्योधमक्षयणसाधमध्यं

६

विधत्त इत्याह । श्रीगोतममुनिवाहकाले तामहेल्यां दृष्ट्वा सर्वे देवाः कामातुरा अभवन् तदा । नष्टज्ञाना द्वारोभसं गत्वा पप्रच्छुस्टदोर्षं

७

शमयिष्यामोऽतीमुक्तवत् च । शतरुद्रेण मन्त्रेण मन्त्रतं भस्म वेई पुरा मयापि दर्त ब्रह्माहत्यान्ति शान्तम् । इत्येवमुक्तवा द्वारांसा दत्तवान्भस्म चोत्समं । जाता मदचनात्स्वेव युयं तेउधिकते जसः ॥

८

शतरुद्रेण मन्त्रेण भस्मोद्वलितविग्रहः । निर्भयंतरजसः सर्वे तत्क्षणाच्च वयुं मुने ॥

९

आधारयमेतज्जानीमो भस्मसामध्यमीडशं । अस्य भस्मनः शाकिमत्यां शृणु । एतदेव हरिहरडुर्योज्ञानपदं । ब्रह्माहत्यादि पापानाशकं

१०

महाविभूतिदमिति शिववक्शसि स्थितं नखेनादाय प्रणवेनाभिमंत्र्य गायत्या पद्याक्षरेणाभिमंत्र्य हरिमस्तकगात्रेऽभु समर्पयेत् । तथा हृदि ध्यायस्वैति हरिमुक्तुवा हरः स्वाहादि ध्यात्वा दृष्टो दृष्ट इति शिवमाहु ।

११

ततो भस्म भक्षयेत हरिमाह हर्स्तत । भक्षयिद्ये शिवं भस्म स्नात्वाहं भस्मना पुरा ॥ पृष्टेश्वरं भक्तिगम्यं भस्माभक्षयदच्युत । तत्क्षायंमतीवासीयत्रतिविम्बसमद्युति ॥

१२

वासुदेवः शुद्धसुरकाफलवर्णोऽभवतक्षणात् । तदाप्रभृति शुक्लाभो वासुदेवः प्रसन्नवान् ॥ न शक्ष्य भस्मानो ज्ञानेः प्रबंवं ते कुतो विभोः । नमस्तेउस्तु नमस्तेउस्तु त्वामिह शरणं गतः ॥

१३

त्वत्पादयुगले शाभ्भो भक्तिरस्तु सदा मम । भस्मधारणसंपन्नो मम भक्तो भविष्यति ॥ अत एवेषा भूतिभूति करित्रीकृत्यका । अस्य पुरस्तादसव आसन्नूत्रा दक्षिणात आदित्यः पचादिदेवता ।

१४

उत्तरतो ब्रह्मविष्णुमहेश्वरा याभिः सूर्यांचनद्रमसौ पार्वयोस्देतदुचामयुक्कं । ऋचो अक्षरे परमे व्योमन् यस्मिन्देवा अधि विश्वे निषेदुः ।

१

यस्तन्न वेद किमुचा करिष्यति य इत्तद्विदुः्त इमे समासते । य एतद्रूञ्जाबालं सार्वकामिकं मोक्षद्वारमद्वययं यजुर्मयं सामययं ब्रह्ममयममृतमयं भवति ।

२

य एतद्रूञ्जाबालं बालो वा वेद स महान्भवति । स गुरु: सर्वेषां मन्त्राणामुपदेष्टा भवति ।

३

मृत्युतारकं गुरूणां लब्ध्वा कण्ठे वाहो शिखायां वा बध्नीत । ससद्दीपवती भूभिदिक्षणार्थं नावकल्पते ।

४

तस्माच्छ्रेष्ठद्वया यां काचिद्द्वयात्मा दक्षणा भवति ॥

५

इति षष्टं ब्राह्मणं ॥ ६ ॥

१

अथ जनेकां वैदेधो यज्ञवल्क्यमुपसमेत्योवाच भगवान् त्रिपुण्णड्विधि नो बूढीति स होवाच सद्योजातादिपञ्चब्रह्मपञ्चे: परिगृह्याग्निरिति

२

भस्मेत्यभिमंत्र्य मानस्तोत्र इति समुद्धृत्य त्रियायुष्मिति जलेन संमृज्य व्रयमकामिति शिरोलाटवक्षःस्कन्धेषु भूत्या पूतो भवति मोक्षी भवति । शतरुद्रेण यत्फलमवाप्नोति तत्फलमश्नुते

३

स एष भस्मज्योतिरिति वै याज्ञवल्क्यः ॥ १ ॥ जनकौ ह वैदेहः स होवाच याज्ञवल्क्यं भस्मधारणात्किं फलमसृते स होवाच याज्ञवल्क्यः

४

फलमश्नुते इति स होवाच तदस्मधारणादेव मुक्तिभंवति तदस्मभारणादेव शिवसायुज्यमवाजोति

५

न स पुनरावर्तं न स पुनरावर्तंतं स एष भस्मज्योतिरिति याज्ञवल्क्यः ॥ २ ॥ जनकौ ह वैदेहः स होवाच याज्ञवल्क्यं भस्मधारणात्किं

६

फलमश्नुते न वेइति तत् परमहंसानामसंवर्तक-आरुणिषेतकतुद्वांसकृष्णिनिदाघजडभरतदत्तात्रेय-रैवतकभुसुण्डप्रभृतियं विभूतिधारणादेवमुक्ता: स्यु:

७

स एष भस्मज्योतिरिति वै याज्ञवल्क्यः ॥ ३ ॥ जनकौ ह वैदेहः स होवाच याज्ञवल्क्यं भस्मस्नानेकिं जायते इति यस्य कस्यचिच्छरीरेऽ यावन्तो रोमकूपास्तावन्ति

८

लिङ्गानि भूत्या तिष्ठन्ति ब्राह्मणो वा क्षत्रियो वा वैश्यो वा शूद्रो वा तदस्मधारणादेवच्छुद्रस्य रूपं यस्मिंस्तस्मिं होवाचतिष्ठते ॥ ४ ॥

५

जनकौ ह वैदेहः स होवाच पैप्पलादेन सह प्रजापतिलोऽक जगतं तं गतयोवाच भो प्रजापते

६

त्रिपुण्णडस्य माहात्म्यं बूढीति तथैव त्रिपुण्णडस्यिति । यथैवेश्वरस्य माहात्यं तथैव त्रिपुण्णडस्यिति ॥ ५ ॥ अथ पैप्पलादो वैकुण्ठं जगतं तं गतयोवाच

७

भो विष्णो त्रिपुण्णडस्य माहात्यं बूढीति यथैवेश्वरस्य माहात्यं तथैव त्रिपुण्णडकस्यिति विष्णुराह ॥ ६ ॥ अथ पैप्पलादः कालाग्निरुद्रं परिसमेत्योवाचाधीहि

८

भगवन् त्रिपुण्णडस्य विधिमिति त्रिपुण्णडस्य विधर्मंयां वकुं न शक इति सत्यमिति होवाचाथ भस्मच्छद्रं:

७

संसरार्नुच्यते भस्मशय्याशयानस्तच्छुभ्रगोचरः: शिवसायुज्यमवाप्रोति न स पुनरावर्तते सत्राध्यायी सत्कालमृत्युञ्च गच्छति स एष भस्मज्योतिरविभूति- धारणादब्रह्मेकत्वञ्च गच्छति विभूतिधारणादेव सर्वेषु तीर्थेषु स्नातो भवति विभूतिधारणाद्दाराणां स्वानेन यत्कालमवाप्रोति तत्कालमश्नुते स एष भस्मज्योतिरियंस्य कस्याञ्चिद्धरीरे त्रिपुरुषस्य लक्ष्म वर्तते प्रथमा प्रजापतिद्वित्तीया विष्णुसृततीया सर्वाशिव इति स एष भस्मज्योतिरिति स एष भस्मज्योतिरिति

५

अथ कालाग्निरुद्रं भगवन्तं सनत्कुमारः: प्रप्च्छाधीहि भगवान्द्राक्षारणविभूतिं स होवाच रुद्रस्य नयनादल्पत्रा रुद्राक्ष इति लोकं व्यायन्ते सदाशिव: संहारकाले संहारं कृत्वा संहारकं मुकुलीकरोति तत्प्रलयकाले रुद्राक्ष इति होवाच तस्माद्रुद्राक्षत्वमिति वाग्विशये कूते दशगोपदानेन यत्कालमवाप्रोति तत्कालमश्नुते स एष भस्मज्योती रुद्राक्ष इति तद्द्राक्षं करणं स्मृत्वा धारणमात्रेण द्विसहस्रगोपदाने फलं भवति । तद्द्राक्षे एकादशरुद्रत्वञ्च गच्छति । तद्द्राक्षे शिवस्य धायमाणे कोटिगोपदाने फलं भवति । एतेषां स्थानानां करणयो: फलं वहुं न शक्यामिति होवाच । मृधे चत्वारिंगच्छरियामिक त्रयोव श्रोत्रियौदंडशं करणि द्वाद्रिशद्दश: । द्वादश द्वादश मणिबन्धयो: पड् शडकृष्णोस्तक: सभ्यां सकृङोहरे हरहलुपा- सीतामग्निज्योतिरितिरितया दिभिरग्नो जुहुयात् ॥ ५ ॥

१

इति तस्मं ब्राह्मणं ॥ ७ ॥ अथ बृहज्जाबालोस्म्य फलं नो दृहि भगवन्निति स होवाच य एतदृज्जाबालं नित्यमधीते स सोग्निपूतो भवति स वायुपूतो भवति स आदित्यपूतो भवति स सोमपूतो भवति स ब्रह्मपूतो भवति स विष्णुपूतो भवति स रुद्रपूतो भवति स सर्वपूतो भवति स सर्वपूतो भवति ॥१॥ य एतदृज्जाबालं नित्यमधीते स सौम्नि स्तभ्भयाति स वायुङस्तभ्भयाति स आदित्यङस्तभ्भयाति स सोमङस्तभ्भयाति स ब्रह्मङस्तभ्भयाति स विष्णुंगस्तभ्भयाति स रुद्रङस्तभ्भयाति स सर्वङस्तभ्भयाति स सर्वङस्तभ्भयाति ॥ २ ॥

३

य एतदृज्जाबालं नित्यमधीते स भूलोकं जयति स सुवर्लोकं जयति स महल्लोकं जयति स तपोल्लोकं जयति स जनोल्लोकं जयति स सत्यलोकं जयति स सर्वोल्लोकाझ्जयति स सर्वं तरति ॥ ३ ॥

८

य एतदृज्जाबालं नित्यमधीते स ऋग्वेदधीते स यजुर्व्वेदीते स सामान्ध्यधीते सॉडथर्वणमधीते सॉडकिर्समधीते स शासा अभीते स कल्यानभीते स नाराशंसीरभीते स पुराणाभीते स ब्रह्मप्रणवमधीते स ब्रह्मप्रणवमेकमेकोनितस्तमेकमेकोपनितस्तमेकमेके ग्रुहस्थन तत्स्मं गृहस्थतमेकेकन वानप्रस्थतत्समेकन यतिना तत्समं यतीनां तु शांतं पूर्णमेकमेकन रुद्रजापकतत्समेकमेकन अथर्वशिर:शिवाध्यापकन तत्सममथर्वशिर:शासा- ध्यापकतत्समेकन बृहज्जाबालोपनिषदध्यापकन तत्सं फ तद्द्वा एतत्यं धाम बृहज्जाबालोपनिषज्जपशीस्ल्य यत्र न सूर्यस्पति यत्र न वायुव्वाति यत्र न चन्द्रमा भाति यत्र न नक्षत्राणि भान्ति यत्र नाग्निंदहति यत्र न मृत्युः: प्रविशति यत्र न दुःखानि प्रविशन्ति सदनानन्दं परमानन्दं शान्तं शाश्वतं सदाशिवं ब्रह्माद्वैतंतं योगिग्ध्येयं परं पदं यत्र गत्वा न निवर्तन्ते योगिनस्तदेतदुचाभ्युकम् ।

६

ॐ सत्यमित्युपनिषत् ॥ ६ ॥ इत्यष्टमं ब्राह्मणं ॥ ८ ॥ ॐ भद्रं करणेभि: शुणी याम देवाः । भद्रं पश्येमाक्षभिर्यजत्राः । स्थिरैरैरड्गैस्तुष्टुवा᳚सस्तनूभिः । व्यशेम देवहितं यदायुः । स्वस्ति न इन्द्रो वृद्धश्रवाः । स्वस्ति नः पूषा विश्ववेदाः । स्वस्ति नस्ताक्ष्र्यो अरिष्टनेमिः । स्वस्ति नो बृहस्पतिर्धातु ॥ ॐ शान्तिः शान्तिः शान्तिः ॥

इत्यथर्ववेदीय बृहज्जाबालोपनिषत्समाप्ता ॥