24. Sakthibetham

சத்திபேதம்.

Sakthibetham.

உயிர்களுக்கு அனுக்கிரகம் செய்தலைக் குறித்துப் "பொதுவகையால், அறிந்தும் அறிவித்தும் நிற்கும் ஞான மொன்றே சிவசத்தியின் சொரூபமாம். அதுவே பராசத்தி எனப்படும். அது 1 சிறப்புவகையால் வியாபரிக்குமிடத்துத் திரோதானசத்தி என நின்று இச்சாசத்தி ஞானசத்தி கிரியா சத்தி என மூவகைப்படும். அம்மூன்றனுள், உயிர்களுக்கு மலத்தை நீக்கி, சிவத்தை அளித்தற்கண்ணுள்ள இரக்கம் இச்சாசத்தி எனப்படும். மலத்தை நீக்குதற்கும் சிவத்தை அளித்தற்கும் செய்யவேண்டிய உபாயங்கள் அறிவது ஞானசத்தி எனப்படும். அவ்வுபாயங்களைச் சங்கற்பித்துச் செய்யுஞ் சத்தி கிரியாசத்தி எனப்படும். அக்கிரியாசத்தியும் ஐந்தொழில் செய்யும்பொழுது அவ்வக் காரியபேதத்தால் செந்நிரோதயித்திரி ஆரின் என மூன்று பேதமாம். இத னால் இறைவருக்கு, பராசத்தி, திரோதானசத்தி, இச்சாசத்தி, ஞானசத்தி, கிரியாசத்தியெனப் பஞ்சசத்திகள் உண்டென் பது பெறப்பட்டது. அவற்றுள் பராசத்தியொன்றே சொரூ பம்; ஏனைய நான்கும் அவற்றின் வியாபாரபேதமா கிய செநநி முதலிய சத்திகளும் தடத்தமாம்.

Regarding the granting of grace to souls: “In general, the one knowledge that remains knowing and making known is the essential nature of Śivaśakti. It is called Parāśakti. When it operates in a particular manner, it stands as Tirodhānaśakti and is divided into three kinds: Icchāśakti, Jñānaśakti, and Kriyāśakti. Of these three, the compassion that seeks to remove the impurities from souls and bestow Śiva upon them is called Icchāśakti. The knowledge of the means that must be employed to remove the impurities and bestow Śiva is called Jñānaśakti. The power that resolves upon and carries out those means is called Kriyāśakti. When that Kriyāśakti performs the five cosmic acts, it becomes threefold according to the distinctions among those acts: creation, preservation, and dissolution. Thus it is established that the Lord possesses five śaktis: Parāśakti, Tirodhānaśakti, Icchāśakti, Jñānaśakti, and Kriyāśakti. Of these, only Parāśakti is His essential nature; the other four are merely the Lord’s secondary forms, namely the śaktis such as Tirodhānaśakti, arising from distinctions in their modes of operation.”

இனி சிவபிரானுக்குச் சத்திகள் பலவோ எனில்; அற் றன்று அரசன் சத்தியொன்றே மந்திரி சேனாதி காவலர் மு.தலாயினோரிடத்து நின்று செய்யுங் காரிய வேறுபாட்டால் பலவகைப்பட்டாற்போல, சிவசத்தியொன்றே பிரமன் முத லாயினோர்மாட்டு நின்று செய்யுங் காரிய வேறுபாட்டால் பல பேதமாகும். ஆயினும் சிவசத்தி ஒன்றேயென்பதும், அதுவே பலகடவுளர் மாட்டு நின்று நடத்துமென்பதும், மந்

Now, if it is asked whether Lord Shiva has many śaktis, the answer is no. Just as a single king’s authority appears to be manifold because of the differences in the functions performed by ministers, military commanders, guards, and others in whom it operates, so the one Śiva-śakti becomes differentiated according to the differences in the functions it performs through Brahmā and others. Nevertheless, the fact that Śiva-śakti is one, and that it is this same power that operates through the various deities, is understood from the fact that

திரிமுதலாயினோர் எவை எவை செய்யினும், அரசன் நினைத்த வாறன்றி ஆகாமைபோல போகமோக்ஷங்களெல்லாம் சிவ பெருமான் நினைத்தவாறன்றி ஆகாமையின் வைத்து அறி யப்படும்.

whatever ministers and others may do cannot occur otherwise than as the king intends; likewise, all enjoyments and liberations cannot occur otherwise than as Lord Shiva intends.

சிவபெருமானது திருவருளாலன்றிப்

Without the divine grace of Lord Shiva,

பிரமன் முதலியோருக்கு ஒன்றுமாகாமை.

Brahmā and the others are incapable of accomplishing anything.

தக்கன் வேள்வி செய்தபொழுது பிரம விட்டுணு முதலா யினோர் அதற்குத் துணையாய் நின்றும், முதல்வனது திருவுள் ளத்துக்கு மாறாகச் செய்தமையால் அவ்வேள்வி அழிக்கப்பட் டமையாலும், சிவபெருமானது திருவுள்ளத்தோடு ஒன்று பட்டு நின்ற மார்க்கண்டேய முனிவரது வாழ்நாள் முடிவுபெற, அவருயிரைக் கவர்தற்குக் காலன் முயன்றும், அவன் எண் ணப்படியாகாமல் * அரன் நினைத்தபடி நீடிய வாழ்நாள் அம் முனிவருக்குக் கொடுக்கப்பட்டமையாலும், சிவபெருமானை வணங்காது அமுதம் பெறும்படி விட்டுணு முதலாயினோர் பாற்கடலைக் கடைந்தபொழுது, அவர் நினைத்தபடியாகாமல் ஆலாகலவிஷம் தோன்றியமையாலும் இவைபோன்ற நிகழ்ச்சி களாலும் சிவபெருமான் நினைத்தவாறன்றி வேறொன்றுமாகாதென்பது இனிது புலப்படும்.

When Daksha performed the sacrifice, Brahma, Vishnu, and the others stood by him as assistants. Yet, because it was performed contrary to the divine will of the Supreme Lord, that sacrifice was destroyed. Likewise, when the life span of the sage Markandeya, who remained united with the divine will of Lord Shiva, came to an end, Yama tried to seize his life; but, since this did not happen according to Yama’s intention, the sage was granted a prolonged life as Shiva had ordained. Again, when Vishnu and the others churned the ocean of milk to obtain nectar without worshipping Lord Shiva, the poison Halahala emerged instead of what they had intended. Through such events, it becomes clearly evident that nothing happens otherwise than as Lord Shiva wills.