34. The Nature of Pāśa

பாச லக்கணம்.

The Nature of Pāśa.

ஆன்மாக்கள் எதனாற் பந்திக்கப்பட்டுள்ளனவோ அதுவே பாசம் எனப்படும். *

That by which souls are bound is called pāśa.*

உலகத்திலே யாதாயினுமொரு கட்டுப்பாட்டுள் அடக்கப் படாதவனாகி இருப்பவன் சுவ ந திரமுடையவனாயும், கட்டுப் பாடுற்றவன் பாதந்திரனாயுமிருத்தல் காணப்படுகின்றது. ஆன்மாக்கள் வேண்டாகது பெறுதலும், வேண்டியது பெறா மையுட் உடையராதலினாலே பரதந்திரர் என்பதும், பரதந்தி ரர் எனவே கட்டப்பட்டவர் என்பதும் இனிது துணியப்படும். அங்ஙனம் கட்டி நிற்பது யாது அதுவே பாசமாம்.

In this world, one who is not subject to any form of restraint is understood to possess independence, while one who is subject to restraint is understood to be dependent. Since souls are unable to obtain what they do not want and are unable to obtain what they do want, it is clear that they are dependent; and since they are dependent, it is equally clear that they are bound. That which binds them in this way is pāśa.

பாசம், மலம், களை என்பன ஒரு பொருட்சொற்கள்.

Pāśa, mala, and kaḷai are synonymous terms.

பாசமானது ஆணவம், மாயை, கன்மம், மாயேயம், திரோ தாயி என ஐந்து வகைப்படும்.

Pāśa is of five kinds: āṇava, māyā, karma, māyēya, and tirōtāyi.

இப் பஞ்சபாசந்களுள், முதலாவதாகிய மலமானது, வியா பக உயிரின் அறிவிச்சை செயல்களை அணுத்தன்மையாக்கு வதால் ஆணவமெனப்படும். அதன் சொரூபம் மிக இருண்ட பேரிருள் வடிவமாம். அகன் செயல் ஆன்மாக்களுக்கு அஞ் ஞானத்தைச் செய்கலாம். கேவலத்தில் உயிர்களுக்கு அறி யாமையைச் செய்வது ஆணவபந்தத்தின் சிறப்பிலக்கணம் எனப்படும. சிறப்பிலக்கணம் எனினும் தன்னியல்பெனி வம் ஒக்கும். சகலத்தில் கருவிகளோடு விபரீத உணர்வைச் செய்தல் அரன் பொதுவியல்பெனப்படும்.

Of these five bonds, the first, mala, is called āṇava because it diminishes the all-pervasive soul’s powers of knowledge, desire, and action to an atomic state. Its essential nature is the form of profound, impenetrable darkness. Its function is to produce ignorance in souls. In kevala, causing ignorance in souls is said to be the distinguishing characteristic of the āṇava bond. Although it is called a distinguishing characteristic, it is essentially identical with its inherent nature. In sakala, producing distorted awareness through the instruments is said to be its general nature.

பச்-பந்தித்தல், அ = கருவிப்பொருள் விகுதி. 香

Paśa—binding; a = instrumental-object suffix.香

ஆணவமானது நித்தியமாய், *வியாபகமாய், † செய்பிற் களிம்பு போன்றதாய், ஆன்மாக்களில் அநாதியே உடன் கலந்து நிற்ப தாய், ஏகமாய், கன்மத்திற்குத் தக்கவாறு பந்திப் பதாய், ஆன்மாக்கள் தோறும் வெவ்வேறாய், ஆன்மாவின் இச்சாஞானக் கிரியைகளை மறைப்பதாய், உயிர்கள் அவத்தை அடைதற்கு மூலகாரணமாய், தத்தங் கால எல்லையில் நீங்கும் சத்திகள் பல பலவுடைத்தாய்ச் சடமாயுள்ளது.

Anava is eternal, pervasive,* like the dross adhering to metal when heated,† beginninglessly mingled with souls, unitary, binding them according to their karma, differing from one soul to another, concealing the souls’ desires, knowledge, and actions, the root cause of embodied beings undergoing states of experience, and an insentient entity possessing many different powers that withdraw within their respective periods of time.

படலமாகிய மாசு படர்ந்த கண், சூரியன் சந்நிதியில் நிற் பினும், படலத்தால் சூரியன் ஒளியையிறத்து இருளில் அழுந்துமாறுபோல, இவ்வாணவ மலத்தாற் பந்திக்கப்பட்ட உயிர், இறைவனாரது சந்நிதியில் அநாதியே நிற்பினும், படி முறையாக அறிவிக்க அறியுக் தன்மையுடையதாய், அநா தியே அறிவித்தால் அறியமாட்டாததாய், அவ்வாறு அறிய மாட்டாமையினால் சிவபெருமானால் உண்டாம் அறிவையிழந்து ஆணவமலத்தினாலுண்டாம் அறியாமையால் அழுந்துதலின், அவ்வாணவமலம் உயிருக்குப் பந்தமாகும்.

Just as an eye covered by a film of dirt, though standing in the presence of the sun, is plunged into darkness because the film obstructs the sun’s light, so the soul bound by this Anava impurity, though it has stood from beginningless time in the presence of the Lord, is naturally capable of knowing only when instructed in due order, but cannot know unless instructed from beginningless time. Because it cannot thus know, it loses the knowledge bestowed by Lord Shiva and sinks into the ignorance produced by the Anava impurity; therefore, that Anava impurity becomes a bondage for the soul.

ஆணவத்தின் பரியாய நாமங்கள்:- பசுத்துவம், பசுநீ காரம், மிருத்தியு, மூர்ச்சை, மலம, அஞ்சனம், அவித்தை, ஆவிருதி, ஆவரணம், தமசு, மோகம், மூலம், சடம், அஞ்ஞா னம் முதலியன.

Synonymous names for Anava:

পশుత్వம் , பசுநீகாரம் , மிருத்தியு , மூர்ச்சை , மலம் , அஞ்சனம் , அவித்தை , ஆவிருதி , ஆவரணம் , தமசு , மோகம் , மூலம் , சடம் , அஞ்ஞானம்

and so forth. -

பல உயிர்களுடன் கலந்து நிற்குந் தன்மையால் வியாபகம் எனப் படும்.

*It is called pervasive because of its nature of being mingled with many souls.

• “செம்பிற்குக் களிம்புபோலென்றது மலம் அநாதியென்பதற்குத் திருஷ்டார்தம். செம்பிற் களிம்பானது அநாதியாய் ஒன்றாய் சகஜ மாயிருக்கும். மலமுமதுபோலாகும். செம்பிற் களிம்பு வந்ததற் குக் கா ரணமில்லை. அப்படியே யான்மாவும் அநாதியே மலசம்பந்த முடைமையால் மலினஞனான். சிவன் அநாதி மலமின்மையால் நிர்மலன்.” (சித்தாந்த சாராவளி.)

• “The analogy of tarnish on copper is intended to illustrate that the impurity is beginningless. The tarnish on copper exists as one with it naturally and without beginning. The impurity is likewise. There is no cause for the tarnish to have appeared on the copper. In the same way, the soul is also beginningless; because it is associated with the impurity, it has become impure. Shiva is pure because He is beginningless and free from impurity.” (Siddhanta Saravali.)

மிருகேந்திராகமம் பாசலக்ஷணபிரகரணம் மதலியவை காண்க. பசுத்துவம்-உயிருக்குப் பசுத்துவத்தைச் செய்தல். பசுநீகாரம்- பசு வின் அறிவை மூடன். மிருத்தியு-உயிரைச் சீவிக்கவொட்டாது செய் தல். மூர்ச்சை-மயங்கிக் கிடக்கச் செய்தல். மலம்- அசுத்தமாக்கல். அஞ்சனம்-இருள்போல நிற்றல். அவித்தை-அறியாமையைச் செய் தல், ஆவிருதி-மறைத்தல், ஆவரணம்- மூடுதல், மறைத்தல் தமசு-இருள்போல நிற்றல்.

See the section on the characteristics of the bond in the Mrigendra Agama and other works. Pasutva—the condition that makes the soul a beast. Pasunigara—the veiling of the soul’s knowledge. Mrityu—the preventing of the soul from living. Murcha—the causing of it to lie in a state of bewilderment. Mala—the making of it impure. Anjana—the remaining like darkness. Avidya—the causing of ignorance. Aviruti—the concealing. Avarana—the covering and concealing. Tamas—the remaining like darkness.

களிம்பு செம்புடன் சகசமாயிருந்தும் இரசகுளிகையால் தீரும், அதுபோல ஆணவமலமும் ஆன்மாக்களுடன் கூட உதித்தும் சிவசத்தியாற் போக்கப்படும்.

Although tarnish exists naturally with copper, it is removed by a chemical agent; similarly, although the anava impurity arises together with souls, it is removed by the power of Shiva.

திருநாவுக்கரசு சுவாமிகள்.

Saint Tirunavukkarasar.

திருத்தாண்டகம்.

Thiruthandakam.

மூலநோய் தீர்க்கு முதல்வன் கண்டாய்

Behold the Primordial Lord who cures the fundamental affliction.

முத்தமிழு நானமறையு மானான் கண்டாய்

Behold, He is the essence of the threefold Tamil and the four Vedas.

ஆலின்கீழ் நால்வர்க் கறத்தான் கண்டாய்

Behold, He imparted the Dharma beneath the banyan tree to the four sages.

ஆதியு மந்தமு மானான் கண்டாய்

Behold, He is both the Beginning and the End

பால விருத்தனு மானான் கண்டாய்

Behold, He is both a child and an old man

பவள த் தடவரையே போல்வான் கண்டாய்

Behold, He is like a coral mountain

மாலைசேர் கொன்றை மலிந்தான் கண்டாய்

Behold, He is adorned with abundant konrai blossoms entwined in garlands

மறைக்காட் டுதையு மணாளன் றானே.

The Lord who abides in the Vedas and is their bridegroom.

ஆணவமலமானது சகலரெனப்பட்ட ஆன்மாக்களுக்குச் சகலாவத்தையில் அராகம் முதலிய கருவிகளுடன் கூடி நின்று மோகம் முகலிய எழுவகையான காரியங்களையுஞ் செய்விக்கும். அவை மோகம், மதம், இராகம், கவலை, தாபம், வாட்டம் என்பனவாம். அவற்றுள்,

The impurity of egoity, in the souls called Sakalars, remains joined with the instruments beginning with desire during the Sakala state and makes them perform seven kinds of actions beginning with delusion. These are delusion, arrogance, desire, anxiety, anguish, and affliction. Among them,

மோகமாவது:- அதிபாககம் முதலிய பஞ்சபாதகங் களைக் குருவால் உணர்ந்திருப்பிணம், அவ்வுணர்ச்சிகள் சிறி தும் விளங்காதபடி இழப்பித்து அவற்றை நன்றென்று செய் விப்பது.

Delusion is this: although one has learned from the Guru about the five great sins, beginning with adultery, it causes that understanding to be entirely obscured and makes one perform them, believing them to be good.

மதமாவது:- செல்வம் முதலியவைகளால் தமக்கு ஒரு வரும் நிகரில்லையென மதித்தல்.

Arrogance is esteeming oneself as having no equal because of wealth and the like.

இராகமாவது:- சிவத்திரவியம் முதலியவற்றைக் கவர் தற்கு வாஞ்சையைச் செய்விப்பது.

Raga means: the desire that causes one to covet such things as the substance of Shiva.

கவலையாவது:- கிட்டியபொருள் பிரிந்தபொழுது வருந் துதல்.

Sorrow means: the distress that arises when an obtained object is lost.

தாபமாவது:- சுற்றத்தைவிட்டுப் பிரிவதற்கும் பிரிந்த நற்கும் ஆற்புமை.

Anguish means: the suffering caused by separation from one’s relatives and by the loss that follows such separation.

வாட்டமாவது:- அவ்வாற்றாமையால் முகமலர்ச்சியின்றி வாடுதல்.

Languishing means: growing dejected, without cheerfulness in one’s face, because of that inability to endure.

விசித்திரமாவது:- நமக்கும் பரமசிவன் எல்லாவிதமான இருவினைப் பயன்களையும் தைவிகம் முதலிய மூவகையாலே தருவன் என்னும் உணர்வையிழப்பித்து, இவன் என்னைத் தாழ்வித்தான் வாழ்வித்தான்; யான் இவனைத் தாழ்வித்தேன் வாழ்வித்தேன் என்று எண்ணுகல்.

The remarkable point is this: It causes us to lose the awareness that Paramashiva bestows upon us the fruits of all kinds of good and evil deeds through the three modes beginning with the divine mode, and makes us think, “He humbled me and sustained me; I humbled Him and sustained Him.”