37. The four kinds of speech

நால்வகை வாக்கு.

The four kinds of speech.

ஆணவமல மறைப்பை நீக்குதற் பொருட்டுச் சிவபெரு மானுடைய திருவருளால் சுத்தமாயா காரியமான *வாக்குகள் ஆன்மாவை வந்து பொருக்தம். ஆன்மாக்களின் அறிவு இவ்வாக்குக்களோடு கூடி விளக்கமுறும். இவ்வாக்குக்களைக் கூட்டி அறிவைத் தருகின்ற திருவருளை ஆன்மாக்கள றிந்து பொருந்தாதபடி ஆணவம் மறைத்து நிற்கும்.

For the purpose of removing the concealment caused by the anava mala, through the divine grace of Lord Shiva, the vāk—which are effects of Pure Maya—come and unite with the soul. The soul’s knowledge becomes manifest through association with these vāk. Anava conceals itself so that souls may not recognize and unite with the divine grace that brings these vāk together and bestows knowledge.

ஆன்மாக்கள் அறிவைப் பொருந்தும் முறையும், அம் மாயா காரியங்களின் செயலும் என்னவெனில்: ஞானமாத் திரைக் கேதுவாகியும், பரசரீரத்தினுள்ளாகப் பிரகாசமாய் விளங்கியும் ஆன்மா அறியும் அறிவுக்கீடாக, மூலாதாரத்தில் விளங்கும் பிந்துத்தானத்திலிருந்து, நாதமயமான சூக்குமை வாக்குத் தோன்றி உந்தித் தானத்திற் செல்லும். அங்கே எழுத்துக்கள் வெவ்வேறுகப் பிரியவிடாமல் அடக்கிக் கொண்டு மீளவுஞ் சூக்கும ரூபமாய், நிர்விகற்ப உணர்விற் கேதுவாய் இருந்கும். இந்நிலையில் அது பைசந்தி எனப்படும்.

The manner in which souls acquire knowledge and the operation of those effects of Māyā are as follows: Serving as the cause of cognition and shining within the subtle body, the soul’s faculty of knowledge proceeds from the bindu- place manifested in the mūlādhāra, in the form of subtle speech composed of nāda, and moves to the place of impulse. There, restraining the letters from separating into distinct forms, it remains once again in a subtle form, serving as the cause of indeterminate cognition. In this state, it is called Paiśantī.

பின்பு அவ்வாக்கு அங்கிருந்து உதான வாயுவாலுந்தப் பட்டு, இருதயத்தானத்தை அடையும். அங்கே உதான வாயு

Then that speech is impelled from there by the udāna breath and reaches the region of the heart. There, through the action of the udāna breath

வின் தொழிலால் எழுக்குக்கள் வெவ்வேறாகப் பிரிவுபட்டுச் சூக்கும ரூபமாய் விளங்கி, மெல்லோசையாய்ச் சொல்வோன் உள்ளே உணரும் விகற்ப உணர்விற்கேதுவாய், கண்டத் தானம் வரையில் நிற்கும். அந்நிலையில் அது மத்திமை எனப் படும்.

the letters separate into distinct forms and manifest in a subtle form. Remaining as far as the region of the throat, it serves as the cause of the determinate cognition inwardly experienced by the speaker as a soft sound. In this state, it is called Madhyamā.

பின்பு அவ்வாக்குப் பிராண வாயுவினால் உந்தப்பட்டு எழுந்து பல், இதழ், நா, அண்ணம் என்னும் உறுப்புக்களிற் பட்டு விகாரமடைந்து சிதறித் தன் செவிக்கும் பி றர் செவிக் கும் கேட்கப்பட்டுச் சவிகற்ப உணர்வுண்டாதற் கேதுவாய் இருக்கும். அந்நிலையில் அது வைகரி எனப்படும்.

Then that speech, propelled upward by the prāṇa breath, strikes the organs known as the teeth, lips, tongue, and palate, undergoes modification, and disperses, becoming audible both to oneself and to others and serving as the cause of determinate cognition. In this state, it is called Vaikharī.

வைகரி தன் செவிக்குக் கேட்கப்படும் சூக்குமவைகரி என்றும், தன் செவிக்கும் பிறர் செவிக்கும் கேட்கப்படும் தூலவைகரி என் றும் இருதிறப்படும்.

Vaikhari is of two kinds: subtle Vaikhari, which is audible only to oneself, and gross Vaikhari, which is audible both to oneself and to others.

சூக்குமை, பைசந்தி, மத்திமை, வைகரி என்னும் நான்கு வாக்குகளும் கிரியாசத்தியாற் செலுத்கப்பட்டு, சூக்குமை சாந் தியதீதகலையையும், பைசந்தி சாந்திகலையையும், மத்திமை வித் தியாகலையையும், சூக்குமவைகரி பிரதிட்டாகலையையும், தூல வைகரி நிவிர்த்திகலையையும் பற்றுக்கோடாகச் சார்ந்து நிற் கும்.

The four forms of speech—Sukshma, Pashyanti, Madhyama, and Vaikhari—are set in motion by Kriya Shakti. Sukshma rests upon Shantyatita Kala, Pashyanti upon Shanti Kala, Madhyama upon Vidya Kala, subtle Vaikhari upon Pratishtha Kala, and gross Vaikhari upon Nivritti Kala as their respective bases.

இங்ஙனம் நான்கு வாக்குக்களும் ஐவகைப்பட்டுச் சூக் குமை சிவதத்தாவத்திலும், பைசந்தி சத்திகத்துவத்திலும், மத்திமை சதாக்கிய தத்துவத்திலும், சூக்குமவைகரி மகேசு வர தத்துவத்திலும், தூலவைகரி சுத்தவித்தை என்னுக் தத் துவத்திலும் சத்தவடிவமாய் விளங்கும்.

Thus, these four forms of speech, becoming fivefold, shine in the form of sound: Sukshma in the Tattva of Shiva, Pashyanti in the Tattva of Shakti, Madhyama in the Sadashiva Tattva, subtle Vaikhari in the Maheshvara Tattva, and gross Vaikhari in the Tattva known as Shuddhavidya.

இந்த வாக்குகள் பகுத்துணர்வதாகிய சவிகற்பஞானத் துக் கேதுவாதலால், ஆன்மாக்களுக்கு இன்றியமையாது வேண்டப்படும். இவ்வாக்கு இல்லையாயின் விளந்கிய ஞான மில்லையாம். இதனாலுண்டாம் ஞானம் உலகப்பொருளை அறி யும் ஞானமாம். ஆகலின் சவிகற்பவுணர்விற்கேதுவாகிய இவ்வாக்குகள் மேலான பந்தமாம். ஆகலின் இவ்வாக்கு களைத் தன்னின் வேறாகக் கண்டு நீக்கி, அவற்றிற்கு மேலா கிய பேரறிவு ஒருவனுக்கு விளங்குமாயின் அப்பொழுதே சிவ பெருமான் திருவடியாகிய பரமுத்தியை அவன் தலைப்படுவன்.

Since these forms of speech are the cause of Savikalpa Jnana, which is discriminative knowledge, they are indispensable to souls. Without speech, there can be no manifest knowledge. The knowledge arising through it is knowledge that apprehends worldly objects. Therefore, these forms of speech, which are the cause of Savikalpa cognition, constitute a superior bondage. Hence, if a person discerns and removes them as being different from himself, and the supreme knowledge beyond them manifests within him, then and only then will he attain the supreme liberation that is the holy feet of Lord Shiva.

சதாசிவதத்துவத்தில் அபரநா கமும் அபரவிந்துவுமிருக் கும். ஈசுவரத்ததுவத்தில் பிரணவம் இருக்கும். * சுத்தவித் தியாதத்துவத்தில் அகாராதி க்ஷோராந்த ஐம்பத்தோரக்கர மும் காமிகாதி இருபத்தெட்டாகமங்களும் வைகரி வடிவா யிருக்கும்.

In the Sadashiva tattva, there are the apara nada and apara bindu. In the Ishvara tattva, there is the Pranava. * In the Shuddhavidya tattva, the fifty-one letters from akara to ksha, and the twenty-eight Agamas beginning with Kamika, exist in the form of Vaikhari.

சிவதத்துவம் முதலிய ஐந்தும் பரமசிவனுக்கு முறையே இலயத்துவம் போகத்துவம் அதிகாரத்துவம் எனப் பெயர் பெறுதற்கு நிமித்தமாயிருக்கும். இத்தத்துவங்கள் ஐந்தினும் சிவபெருமான் தாமாகவே பஞ்சகிருத்தியம் செய்தருளுவர். இலயம் போகம் அதிகாரம் என்னும் பகவிகளை விரும்பிச் சாதகதீக்கை பெற்று மந்திரங்களைச் சாதித்த சாதகர், பின்பு பரமசிவன் அருளால் அந்தப் புவனத்தை அடைந்து போகம் நுகர்ந்து வைராக்கியம் வருமளவாதல், மகாசங்காரம் வருமள வாதல் இருந்து பின்பு வித்தியேசுவரருடனே கூடப்பரமுத்தி அடைவர்.

The five tattvas beginning with the Shiva tattva serve respectively as the causes for the Supreme Shiva’s being known as the state of dissolution, the state of enjoyment, and the state of authority. In all these five tattvas, Lord Shiva Himself graciously performs the five cosmic acts. Those practitioners who, desiring the attainments called dissolution, enjoyment, and authority, receive initiation for practice and master the mantras, subsequently, by the grace of the Supreme Shiva, attain that world, enjoy its pleasures, and remain there until dispassion arises or until the Great dissolution occurs; thereafter, together with the Vidyeshvaras, they attain ultimate liberation.

இதுவரையுங் கூறியது சாக்ஷாத் சிருஷ்டியாகும். இனிக் கூறப்பெறுவது பரம்பரா சிருஷ்டியாகும்.

What has been explained thus far is direct creation. What is to be explained next is indirect creation.