73. Shiva is the Most Subtle Consciousness

சிவன் அதி சூக்குமசித்து

Shiva is the Most Subtle Consciousness

சீவன் தாலசூக்குமசித்து *

The soul is grossly subtle consciousness *

சிவபிரான் பிற பொருள்களின் துணை வேண்டாது தாமாகவே அறியுங் காரணத்தால், அதிசூக்குமசித்து எனப் படுவர். ஆன்மாக்களுக்கு மலத்தை அருளால் நீக்கித் தம் உண்மையை அறிவித்து, உயிர்க்குத் துணைவராய் நிற்பவ ராகையால், அதிசூக்குமசத்துமாம்.

Lord Shiva is called the supremely subtle Consciousness because He knows by Himself, without requiring the aid of any other entity. Since He removes the impurities from souls through His grace, reveals His true nature to them, and stands as their companion, He is also the supremely subtle Being.

ஆன்மாக்கள் தம் அறிவு தொழிற்பட வேண்டுமாயின், சகலத்தில் கருவி முதலிய துணையையும், சுத்தத்தில் திரு வருட்டுணையையுமின்றி, முடியாமையால் தூலசூக்கும சித்து எனப்படும். அவ்வாறறிந்தபின் என்றும் அழிவின்றி நிற்ற லால் தூலசூக்குமசத்துமாம்.

For souls to exercise their knowledge, they are unable to do so without the aid of instruments and other supports in the bound state, and without the support of divine grace in the pure state. Therefore, they are called gross-subtle Consciousness. Since, after attaining such knowledge, they remain forever without perishing, they are also called gross-subtle Being.

ஆன்மாக்கள் பாசத் தடையினின்று நீங்கிப் பதியை யறிந்து அதுவாய் நிற்கும் நிலை சூக்குமசித்து எனப்படும். ஆன்மா தூலசூக்கும சித்தென்பது கருவிகளின் துணை கொண்டறியுங் காரணத்தால் வந்தது. இது பிறவொளியைக்

The state in which souls, freed from the obstruction of bondage, know the Lord and remain as That is called subtle Consciousness. The term “gross-subtle Consciousness” is used for the soul because it knows with the aid of instruments. This is like the light of the eye, which perceives with the aid of external light.

கொண்டறியுங் கண்ணொளி போலாம். ஆன்மா சூக்கும சித் தென்பது திருவருட்டுண் கொண்டறியுந் காரணத்தான் வந் தது. இது உயிருணர்வைக் கொண்டறியுங் கண்ணெளி போலாம். சிவம் அதிசூக்கும சித்தென்பது பிறபொருளின் துணைவேண்டாது தானேயறியுங் காரணத்தான் வந்தது. இது தானேயறியும் சூரியனெனி போலாம். ஆகையால் ஆன் மாக்களுக்குஞ் சிவனுக்கும் இவ்வாறு பேதமுண்டு.

The term “subtle Consciousness” is used for the soul because it knows with the support of divine grace. This is like the light of the eye, which perceives with the aid of the soul’s awareness. The term “Shiva is supremely subtle Consciousness” is used because He knows by Himself, without requiring the aid of any other entity. This is like the sun, which illuminates by itself. Thus, there is a distinction of this kind between souls and Shiva.

அந்த அநாதிமுத்தராகிய சிவபெருமான், ஆன்மாக்களி டத்து வைத்த காருண்ணியத்தினாலே, அவற்றைப் பந்தித்த ஆணவாதி பாசங்களை விடுவித்து மோக்ஷத்தைக் கொடுத்தரு ளுவர்.

That beginningless and eternally liberated Lord Shiva, out of the compassion He has placed within souls, graciously releases them from the bonds beginning with āṇava and grants them liberation.

சிவபெருமான் ஞானந்தந்து உணர்த்துமுறை.

The manner in which Lord Shiva bestows knowledge and brings souls to realization.

அரசகுமாரனெருவன் சிறுடிள்ளைப் பருவத்தில் வேடர் வசப்பட்டு, இழி தொழில் செய்து வளருங்காலத்தில் பி தாவா கிய அரசனையும் தன்னையும் தெரியாது மயங்கி நின் ருன். நிற் குங்கால் தந்தையாகிய அரசன் வந்து மகனைப் பார்த்து நீ வேடகுமாரனல்லன் என் மகன் என்று அறிவுறுத்தி அவ் வேடரினின்றும் அவனை மீட்டுத் தானாம் வண்ணஞ் செய்து போற்றுமாறுபோல, உயிர் தன்னிலையினின்றும் வேறுபட்டு ஐம்பொறியாகிய வேடர் வசப்பட்டு அறிவிழந்து தன்னையுந் தலைவணயுந் தெரியாது வருந்துவதையறிந்து, அவ்வுயிர் செய்த சிவபுண்ணிய முதிர்ச்சிக்கிரங்கி, சுத்தசித்தெனப் படும் அவ்வீசனார் குருவடிவங் கொண்டெழுந்தருளி வந்து, தன்னையுந் தலைவனையும் அறியும்படி செய்து, ஐம்பொறி யோடு கூடும்படி செய்த மலவலியைக் கெடுத்து, அதனின் றும் மீட்டுத் தம் வண்ணமாக்கித் திருவடியை அடையுமாறு செய்தருளுவர். *

Just as a king’s son, having been taken captive by hunters during his infancy and brought up practicing their lowly occupation, became deluded and lived without knowing either his father, the king, or himself; and just as the king, his father, came and saw his son, instructed him, saying, “You are not the son of a hunter; you are my son,” rescued him from the hunters, and had him restored and cared for as befitted him—so too, when He perceives that the soul, having become alienated from its true state, has fallen under the control of the hunters known as the five senses, lost its awareness, and suffers without knowing either itself or its Lord, He, the Lord called the Pure Consciousness, moved by the ripening of the Śiva-merit performed by that soul, graciously assumes the form of a Guru and comes forth. He enables it to know both itself and its Lord, destroys the power of the impurities that caused it to unite with the five senses, rescues it from them, transforms it into His own likeness, and graciously leads it to attain His sacred feet.*