93. Internal Religions

அகச்சமயம்

Internal Religions

அகச்சமயம் பாடாணவாதசைவம், பேதவாதசைவம், சிவசமவாதசைவம், சிவசங்கிராந்த வாதசைவம், ஈசுவரவ விகார வாதசைவம், சிவாத்துவிதசைவம் என அறுவகைப் படும். பாடாணவாதத்திற்கும் பேதவாதத்திற்கும் தம்முள் வேறுபாடு சிறிதாதலினாலே அவ் விரண்டினையும் ஒன்றாக வைத்தெண்ணிச் சுத்தசைவத்தையும் உடன்கூட்டி அகச் சமயம் ஆறெனக்கோடலு மொன்று.

The internal religions are classified into six types: Pādāṇavāda Śaivism, Bhedavāda Śaivism, Śiva-samavāda Śaivism, Śiva-saṅkrāntavāda Śaivism, Īśvaravikāravāda Śaivism, and Śivādvaita Śaivism. Since there is little difference between Pādāṇavāda and Bhedavāda, it is also customary to count those two together as one and include Śuddha Śaivism, thereby considering the internal religions to number six.

ஈண்டுக் கூறாத சமயங்களும் கூறியவற்றின் பகுதிய வாய் இவற்றுள்ளே அடங்குவனவாம்.

The religions not mentioned here, as well as the branches of those mentioned, are included among these.

இந்நால்வகைச் சமயங்களையும் கடந்து தலையாய் நிற் பது சைவசித்தாந்த சமயமேயாம். †

The Saiva Siddhanta religion alone stands supreme, transcending these four kinds of religions. †

வேதாகமங்களில் எல்லாச் சமய

In the Vedas and Agamas, all religions

நூற்பொருளும் அடங்கிக் காணப்படும்.

The meaning of the text is also contained within it.

சகல சமய சாத்திரங்களும் வேத சிவாகமங்களிலே சுருக்கிக் கூறப்பட்டுள்ளன. வேதாகமங்களின் உண்மைப் பொருளை உணரமாட்டாத உருத்திரர்களும், தேவர்களும், முனிவர்களும், அவ் வேதாகமங்களுள் சில பொருள்களைத் தத்தம் அறிவுக் கெட்டியவாறு பாசுபதம், பாஞ்சராத்திரம்,

All religious scriptures are presented in condensed form in the Vedas and the Shaiva Agamas. Rudras, devas, and sages who did not understand the true meaning of the Vedas and Agamas interpreted some of their teachings according to the limits of their own understanding as Pāśupata, Pāñcarātra,

சாங்கியம், மீமாஞ்சை, பிடகம், உலோகாயதம் முதலிய நூல்களாகத் தனித்தனி விரித்து உட்சமய புறச்சமய சாத் திரங்களாகச் செய்தார்கள். இந் நூல்கள் அபக்குவரான ஆன்மாக்கள் தத்தம் கன்மத்திற்கேற்ப ஒழுகிப் படிமுறை யாக உண்மைப் பொருளை உணர்தற்குக் கருவியாயுள்ளன. ஆதலால், அவர்கள் அங்ஙனம் செய்ததும் முதல்வனது அருளேயாம். இந்நூல்கள் பூருவபக்க நூல்களாம்.

They elaborated them separately as the scriptures of the inner and outer religions, in works such as Sāṅkhya, Mīmāṃsā, Piṭaka, Lokāyata, and others. These works serve as instruments by which immature souls, conducting themselves according to their respective karma, gradually come to realize the True Reality. Therefore, the fact that he created them in this manner is itself the grace of the Primal Lord. These works are texts presenting preliminary doctrines.

ஒன்றோடொன் றெுவ்வாத பலசமயப் பொருள்களை வேதாகமங்களிலே முதல்வன் கூறியது என்னையெனில்; அதிகார பேதம் பற்றி யென்பதாம். *

As for why the Primal Lord expounded in the Vedas and Āgamas the doctrines of the various religions that differ from one another, it is because of the differences in qualification.*

ஒரு பாடசாலையிலே படிக்கும் மாணாக்கர் அறிவின் தீவிர மந்த விளக்க பேதத்தினால், பல வேறுபாடு உடையவராய் இருப்பர். ஆசிரியர் அவரைப் பல வகுப்பினராகப் பிரித்தா, அவரவர்க்குத் தக்கபடி வித்தையைப் போதிப்பர். அது போல ஆன்மாக்கள் பக்குவ பேதங் காரணமாகத் தீவிர மாகவும் மந்தமாகவும் விளங்கும் அறிவின் தாரதம்மிய முடையவராய் இருப்பர். ஆகலினால் அவ்வவர்களுக்கு ஏற் கும்படி நுண்பொருளுடையன வாகவும் பருப்பொருளுடை யனவாகவும் பல சமயப் பொருள்களை வேதாகமங்களிலே கூறியருளினார்.

Students studying in a school differ in many ways because their intellectual abilities vary from keen and advanced to dull and undeveloped. The teacher divides them into several classes and teaches each according to their respective capacity. Similarly, souls possess varying degrees of intellectual development, ranging from keen to dull, because of differences in their maturity. Therefore, in the Vedas and Āgamas he graciously expounded the doctrines of various religions according to their capacities—some dealing with subtle realities and others with gross realities.

முன்னர் அதிதாமதர்களாய், மந்தமதிகளாய், உலக இன்பமே பெரும் பயன் எனவும், தமக்குப் புறம்பாகிய புத்திராதிகளையே ஆன்மா எனவும் அபிமானிக்கும் அதி காரிகளைக் குறித்துத் துக்கம் முதலியவற்றோடு விரவியிருந் தலால், உலக இன்பமே பேருறுதிப்பயன் அல்ல எனவும் புத்திராதிகள் ஆன்மா அல்ல எனவும் உணர்த்தி, அவர்க ளுக்குப் புத்தி நிச்சயமாதற் பொருட்டு நுண்பொருள் உண ரும் வன்மையின்மையால், தூல தேகத்தையே ஆன்மா என

Previously, with regard to those of extremely dull intellect who, believing worldly pleasure to be the supreme benefit and regarding sons and other things external to themselves as the soul, are immersed in sorrow and the like, they teach that worldly pleasure is not the supreme and certain benefit and that sons and the like are not the soul. However, because such persons lack the capacity to apprehend subtle truths and in order to establish certainty in their understanding, they teach that the gross body itself is the soul and that its destruction is the supreme and certain benefit.

வும் அதனழிவையே பேருறுதிப்பயன் எனவும் உபதேசிக் கின்றனர். பின்னர் அதிற் கூறிய தருமானுட்டானத்திலே ஒழுகிச் சற்றே சித்தசுத்தியடைந்து, உடம்பே ஆன்மா அத னழிவே உறுதிப்பயன் என்பவற்றில் ஐயப்பாடு தோன்றிய அதிகாரிகளுக்கு, உடம்பு முதலியன ஆன்மா அல்ல என மறுத்தற் பொருட்டுப் புத்த சாத்திரத்தை உபதேசிக்கின் றனர். இவ்வாறே மேலும் மேலும் சோபானக் கிரமமாக உபதேசித்தலால் மாறுபாடின்மை உணர்ந்துகொள்ளப்படும்.

Later, after conducting themselves according to the righteous practices taught therein and attaining a small degree of purification of mind, doubts arise in those who have come to question whether the body itself is the soul and whether its destruction is the certain benefit. To refute the view that the body and other such things are the soul, they teach the Buddha scriptures. In this manner, by teaching progressively, step by step, like a staircase, the absence of contradiction becomes understood.

முன்முன் உள்ள சமயங்களால், பின்பின் உள்ள சம யங்கள் வாதிக்கப்படும். வாதிக்கப்படுவது பூருவ பக்ஷமும் வாதிப்பது சித்தாந்தமுமாம். சைவசித்தாந்தம் மற்ற எச் சமயங்களையும் பூருவபக்ஷம் பண்ணி நிற்றலானும் அதனைப் பூருவபക്കുம் பண்ணுதற்கு ஒரு சமயம் இன்மையானும் அதுவே சித்தாந்தம் எனப்படும். “சித்தாந்தமே சித்தாந் தம்; அவைக்கு வேறானவை பூருவ பக்ஷங்கள்” என்று இரத்தினத்திரயத்திற் கூறப்பட்டது.

The religions that come later are refuted by the religions that came earlier. That which is refuted is the pūrvapakṣa, and that which refutes it is the siddhānta. Since Shaiva Siddhanta stands by making all other religions its pūrvapakṣa, and since there is no religion that can make it its pūrvapakṣa, it alone is called the siddhānta. It is stated in the Ratnatraya, “Siddhanta alone is the Siddhanta; all that differs from it is pūrvapakṣa.”